1982 - konsola Atari 5200

Atari 5200 Supersystem - konsola gier wideo wprowadzona do sprzedaży w 1982 r. przez Atari. Została stworzona, aby rywalizować z Mattel Intellivision, ale wkrótce po wydaniu 5200 rywalizowała również z Colecovision. Była ona bardziej zaawansowana technologicznie i opłacalna cenowo niż jakakolwiek dostępna wówczas konsola.
Na etapie prototypu Atari 5200 nazwano "Atari Video System X - Advanced Video Computer System", a nazwa kodowa brzmiała "Pam - Personal Arcade Machine".
Ogólnie rzecz biorąc była to konsolowa wersja Atari 400/800/XL/XE - wyposażona w ANTIC, POKEY i GTIA, ale różniła się od nich mapą pamięci. Zamknięta w nowoczesnym opakowaniu miała być hitem i pogromcą konkurencji. Grafika w konsoli prześcigała o kilka miesięcy tą którą proponowały inne firmy w swych konsolach. Niestety - największym minusem nowej konsolki był brak kompatybilności wstecz z jej poprzednikiem. Taka sytuacja zmusiła firmę to zaprojektowania osobnego interfejsu, adaptera, o nazwie VCS, który pozwalał uruchamiać gry z konsoli Atari 2600. Ciekawostką były nowe analogowe joysticki (CX52), które niestety okazały się zbyt trudne w użyciu i bardzo nietrwałe. Za to pomysł z automatycznym przełącznikiem RF był bardzo dobry i zastosowany w przyszłości przez innych producentów, np. Segę.
Atari 5200 była sprzedawana w dwóch wersjach: z dwoma lub czterema portami joysticków. Adapter do kartridży z Atari 2600 (CX55) działał tylko z wersją z dwoma portami joysticków.
Niestety 5200 nie zyskała nawet zbliżonej popularności do swojej poprzedniczki - na słabą sprzedaż wpływ miały wspomniane wcześniej kontrolery, a także znacznie mniejsza biblioteka gier (na którą składały się często reedycje znanych już pozycji z 2600 i stosunkowo mało nowych gier wykorzystujących w pełni możliwości konsoli). Kolejnym problemem był brak kompatybilności ze starymi kartridżami, co było jednym z powodów rozpoczęcia przez Atari prac nad konsolą 7800.
Konsola była też duża i nieporęczna. W dziwny sposób rozwiązano kwestie zasilania, a adapter Atari 2600 włożony w slot konsoli sprawiał, że całość była monstrualna. Nawet kartridże, zaprojektowane na konsolę 5200, były dwa razy większe od tych dla Atari 2600 i Atari 400/800. Podobno miało to wyrobić u potencjalnych klientów oraz użytkowników wrażenie: "większy produkt - obszerniejsza i lepsza gra".

Dane techniczne:
CPU: specjalna wersja 6502C @ 1.79 MHz (inny niż 65c02).
2 dodatkowe chipy VLSI
rozdzielczość maks: 320×192, 16 (z 256) kolorów w każdej linii. Dzięki przerwaniom możliwe wyświetlenie wszystkich 256 kolorów jednocześnie.
grafika: ANTIC iGTIA
dźwięk: 4-kanały, układ POKEY (wykonujący też inne zadania)
RAM: 16 KB
ROM: 32 KB ROM dla kartridży + przełączanie banków pamięci, 2 KB BIOS systemowy
wymiary: 13" x 15" x 4.25"

1981 - rosyjski komputer równoległy PS-2000

Powstaje rosyjski superkomputer o przetwarzaniu równoległym PS-2000. Miał on 64 procesory 24-bitowe, umożliwiające wykonywanie do 200 milionów operacji na sekundę. Źródła amerykańskie podają wyprodukowaną liczbę około 200 sztuk PS-2000, w praktyce było ich prawdopodobnie tylko kilka. Część rozwiązań zastosowano nieco później w maszynach serii Elbrus (12 mln. operacji/s; 10 procesorów).

1982 - płyta CD schodzi pod strzechy

Płyta kompaktowa została opracowana wspólnie przez koncerny Philips i Sony pod koniec lat 70., a jej premiera odbyła się w fabryce w Langenhagen 17 sierpnia 1982, która należała wówczas do Philipsa. W Europie premiera sklepowa odbyła się w styczniu 1983 r. Już na początku lat 70-tych Philips wynalazł płytę Laserdisc, która umożliwiła cyfrowy zapis obrazu z optycznym odczytem danych, co było w ówczesnych czasach przełomem w reprodukcji obrazu. Parę lat później konstruktorzy Philipsa wpadli na pomysł użycia tego samego rozwiązania do zapisu danych muzycznych
Dyski CD-ROM mogą przechowywać 74 lub 80 minut dźwięku wysokiej jakości (w zależności od rodzaju użytego dysku) lub do 650 MB (dysk 74-minutowy) lub 700 MB (dysk 80-minutowy) danych. Dane lub dźwięk są zapisywane na jednej stronie dysku wykonanego z tworzywa o średnicy 120 mm i grubości 1,2 mm.
Pierwszą płytą, która pojawiła się w wersji CD była "The Visitors" grupy ABBA - inne źródła podają, że "52nd Street" Billy Joela, natomiast pierwszym materiałem opublikowanym na nośniku CD w Polsce (w 1989 roku) była płyta "Spokojnie" zespołu Kult o symbolu Polton CDPL-001.
Początkowo koncern Sony postulował, by średnica płyty wynosiła 12-cali (czyli tyle samo co w przypadku płyty gramofonowej), lecz gdy okazało się, że na tak dużej płycie zmieściłoby się 12 godzin muzyki, postanowiono tę średnicę zmniejszyć. Do dziś żywa jest opowieść, że to austriacki dyrygent Herbert von Karajan przekonał wynalazców CD, by zwiększyli jej pojemność do 74 minut, aby można było na jednym krążku zmieścić całą IX symfonię Beethovena. Zaprzeczył temu później współwynalazca systemu, Kees Immink.
Każdy, kto miał przyjemność obcowania z urządzeniami Philipsa pierwszej serii wie, że są to odtwarzacze niby niewielkie, ale mimo to zbudowane bardzo solidnie, ciężkie – cd100, 101, 104 ważą ponad 5kg. Wszystkie elementy zamocowane są na stabilnej, masywnej odlewanej z aluminium platformie. Napęd cdm0/cdm1, była to jednostka z głowica laserową pracującą w polu magnetycznym. Pierwszy napęd był całkowicie wykonany z aluminium, wielokrotnie cięższy od współczesnych napędów – waga ok. 600 g. Według danych Philipsa napęd cdm0/1 jest niezniszczalny, chyba, że zostanie uszkodzony mechanicznie. Przetwornik TDA1540, to pierwszy 14-bitowy konsumencki przetwornik na świecie. TDA1540 jest układem monofonicznym – w Philipsie CD 100 użyto 2 szt.
Compact Disc był pierwszym cyfrowym urządzeniem, które masowo trafiło do prywatnych domów. Jednak płyta CD miała też swoje wady. Audiofile narzekali na zbyt suchy, cyfrowy dźwięk. Sam nośnik okazał mniej trwały niż na początku zakładano i płytę łatwo było zniszczyć zarysowując ją zbyt mocno. Płyty były też zbyt duże do urządzeń przenośnych. W rezultacie nigdy nie zastąpiły do końca przenośnych odtwarzaczy kasetowych, a obednie przegrały z odtwarzaczami mp3/mp4.

1980 - Sinclair wprowadzana na rynek ZX-80

Brytyjska firma Sinclair wyprodukowała najsławniejszy w Europie mikrokomputer domowy dostępny na każdą kieszeń - ZX-80. po raz pierwszy sprzęt pokazano na wystawie komputerowej w Wembley.
Komputer miał procesor NEC 780-C z zegarem 3,25 MHz, 1KB pamięci RAM, rozszerzalnej zewnętrznie do 16KB, oraz 4KB pamięci ROM. Wyjście wideo RF do telewizora umożliwiało wyświetlanie 24 wierszy po 32 znaki monochromatycznego tekstu.
Programy można było zapisywać na standardowej kasecie audio.
Urządzenie to zaprojektował Jim Westwood. Komendy języka BASIC nie były wpisywane tylko wybierane za pomocą kombinacji przycisków - podobnie jak funkcje w naukowym kalkulatorze. Był on popularny wśród hobbystów komputerowych jako narzędzie edukacyjne do nauki informatyki. Maszyna była promowana w jednym z ogłoszeń jako urządzenie mogące sterować nawet elektrownią atomową ;-)
Mimo słabej grafiki i braku jakiegokolwiek generatora dźwięku, mikrokomputer był bardzo tanim i dobrym urządzeniem treningowym dla wielu adeptów nowej dziedziny jaką była wówczas informatyka. Odbiornik TV podłączało się przez wejście RF - generator obrazu użyty w ZX80 miał minimalną część sprzętową i do działania wykorzystywał sztuczki programowe. W rezultacie ZX80 potrafił generować obraz tylko gdy nic nie robił - np czekał na naciśnięcie klawisza. Uruchomienie programu powodowało że ekran gasł, aż do jego zakończenia. Ten problem częściowo rozwiązano w modelu ZX81.
Następcą ZX-80 był komputer ZX-81, bardzo do niego zbliżony możliwościami, choć tańszy. Dostępny był upgrade (w cenie 20% realnego ZX-81) do ZX-81 składający się z 8 kB ROM, nakładki na klawiaturę i instrukcji z ZX-81.
Komputer miał obudowę z białego, delikatnego tworzywa. Była ona wyjątkowo nietrwała.
Sprzedaż ZX-80 osiągnęła 50,000 szt., jednak z powodu bardzo nietrwałej konstrukcji i częstym awariom z powodu przegrzania, sprawne komputery są dziś bardzo rzadkie i posiadają dużą wartość kolekcjonerską.

Dane techniczne

Producent Sinclair (Wielka Brytania)
Rok produkcji 1980
CPU NEC 780-C
RAM 1 kB (901 bajtów dostępnych, rozszerzalna do 16 KB)
ROM 4 kB
Porty we/wy szyna Z80, magnetofon, TV
Zasilanie zewnętrzny zasilacz (9V DC, 600 mA)
Wymiary/waga 167 x 175 x 40 mm / 350g
Język Sinclair BASIC
Tryb tekstowy 32 x 24 (2 linie zarezerwowane na wiadomości systemowe i komendy)
Tryb graficzny 64 x 44 (2 kolory) - semigrafika
Dźwięk brak

1977 - powstaje Apple

Firma Apple Computer Inc. została założona w 1977 roku przez dwóch studentów: Steva Jobs'a oraz Steva Woźniaka. Swój pierwszy komputer zrobili w garażu 1976 roku. Apple I - bo tak nazwali swoją pierwszą konstrukcję, tego samego roku trafił do sprzedaży w 10 sieciach handlowych USA.W odróżnieniu od innych ówczesnych komputerów przeznaczonych dla hobbystów, które były sprzedawane w formie "zrób to sam", Apple I był sprzedawany już w pełni złożony – na jego PCB zamontowanych było około 30 różnego typu układów scalonych. Aby jednak uzyskać w pełni funkcjonalny komputer, jego użytkownicy musieli jeszcze dodać obudowę, zasilacz, klawiaturę i monitor. Apple I był pierwszym powszechnie dostępnym komputerem korzystającym z klawiatury i monitora.

Specyfikacja:
* Procesor: MOS Technology 6502 taktowany zegarem ok. 1 MHz
* Pamięć 4 KB RAM z możliwością rozszerzenia do 8 KB bezpośrednio na "płycie głównej" lub przy wykorzystaniu produktów innych firm aż do 48 KB
* Grafika: 1 KB Vram umożliwiający tryb tekstowy 40 kolumn na 24 wiersze

1981 - mamy pierwszego "oryginalnego" IBM PC

Historia PC-eta jest stosunkowo krótka, choć jak na warunki rozwoju techniki bardzo dłuuuga. Gdy powstawał - zakładano, że da się sprzedać góra dwa tysiące sztuk. Teraz PC jest standardem w dziedzinie komputerów osobistych na całym świecie.

Ale cofnijmy się najpierw o 100 lat.
W USA, według konstytucji, co 10 lat ma być wykonywany powszechny spis ludności. Ponieważ populacja kraju rośnie, pod koniec XIX wieku spodziewano się, że ten planowany na rok 1890, nie zostanie skończony w ciągu dekady. Rząd Stanów Zjednoczonych postanowił znaleźć sposób na przyspieszenie całego procesu. Zorganizowano konkurs na urządzenie, które tego dokona. Wygrał go Herman Hollerith ze swoją maszyną tabulacyjną. Służyła ona do wprowadzania, sortowania i podliczania danych i wykorzystywała do tego celu dziurkowane karty. Dzięki urządzeniu wyniki spisu udało się opracować w ciągu niecałych 3 lat. Hollerith dzięki swojemu wynalazkowi stał się sławny i bogaty. Założył w roku 1896 firmę Tabulating Machine Company, która po połączeniu z kilkoma innymi stworzyła International Business Machines, czyli po prostu IBM.

Ten zam IBM po niemal 100 latach istnienia...
W nowojorskim hotelu Astoria 12 sierpnia 1981 roku odbyła się premiera pierwszego komputera osobistego firmy IBM. Ociężały moloch, myślący przede wszystkim o dużych systemach, zdołał opracować i wdrożyć projekt PC w ciągu zaledwie 12 miesięcy. Ojcem sukcesu był, tragicznie zmarły w 1985 roku, Philip "Don" Estridge. Wprawdzie prace rozpoczął William Lowe, ale w grudniu 1980 roku szefem laboratorium został Estridge. Postanowił on skorzystać w projektowanej maszynie z ogólnodostępnych części. początkowo miało być sprzedane 1000 sztuk mikrokomputera. Nikt w IBM nie wierzył, że to maleństwo to "komputer na serio". System operacyjny do nowego komputera napisała mała firma Microsoft z Seattle, własność 25-latka Billa Gatesa. Współpraca między gigantem IBM a Microsoftem, złożonym młodych ludzi, nie była łatwa. Dwunastka inżynierów z IBM i Microsoftu wywiązała się z zadania w przewidzianym terminie. Po prostu przerobili istniejący system CP/M, trochę dodali od siebie i praca była wykonana. Dla tysiąca sztuk nie warto było się męczyć bardziej. W podstawowej wersji z sierpnia 1981 roku IBM PC miał 16 kilobajtów (16 kB) pamięci RAM, nie miał twardego dysku, a dyskietka 5,25" miała ogromną pojemność 180 kB i była jednostronna. Monitor wyświetlał tylko dwa kolory - biały i czarny. W opcji można było nabyć magnetofon. Cudo to kosztowało co najmniej 2880 dolarów.
IBM PC nie był pierwszym komputerem na rynku, ani też najlepszym. Firma Apple, której komputery sprzedawały się wtedy świetnie, głównie dzięki sensownym rozwiązaniom technicznym (wkładasz dyskietkę a komputer sam czyta jej zawartość) oraz arkuszowi kalkulacyjnemu VisiCalc, przywitała PC-ta w "The Wall Street Journall" całostronicowym ogłoszeniem: "Witamy IBM. Poważnie." Jednak już po czterech latach dział PC-tów przyniósł firmie IBM 4,5 mld dolarów i zatrudniał 10 tysięcy osób. Dzięki prowadzonej przez IBM polityce udostępniania innym firmom licencji na produkcję podobnych maszyn, IBM ustanowił standard przemysłowy. Wykreował też wiele fortun, w tym największą, należącą do szefa Microsoftu, Billa Gatesa.

Pierwszy IBM PC - model 5150 był tak naprawdę drugim podejściem IBM - pierwsze, model 5100 z 1975 roku był zbyt drogi (minimum 10 tys. USD) i niefunkcjonalny (obudowa walizkowa, miniaturowy ekran cz-b, pamięć taśmowa).

Parametry:
PC - Model 5150
IBM BASIC (Microsoft BASIC-80 w pamięci ROM)
klawiatura: 83 klawisze + 10 funkcyjnych
procesor: 8088
zegar: 4.77 MHz
koprocesor: 8087 (bardzo kosztowna opcja)
RAM: 64 KB (pierwsze egzemplarze 16 KB), 256 KB max. (później 640 KB max.)
ROM: 64 KB
tryb tekstowy: 40 or 80 znaków x 25 linii
tryb graficzny: MDA - standard (2 kolory)lub CGA 320 x 200 / 640 x 200 maks 4 kolory z ośmiu (droga opcja)
wbudowany głośnik - beeper
wymiary: 50.8(S) x 40.6(G) x 14(W) cm
porty: 5x 8 bit ISA, monitor, Centronics, magnetofon
napędy: stacja 160 KB 5.25''
system: MS-DOS, CP/M-86, USCD Pascal
pobór mocy: 63.5W
cena w Wielkiej Brytanii: Ł1736 (1 FDD, monitor cz-b, 1983)

Ciekawostki:
IBM PC dysponował głośnikiem. Dzięki niemu, generując programowo falę prostokątną, komputer mógł wydawać z siebie proste dźwięki, tzw. "piknięcia". PC 5150 dysponował zaledwie jednym kanałem, w którym możliwe było generowanie owych piknięć bez możliwości regulacji głośności. Zdolni programiści, pomimo iż dostali w swoje ręce bardzo prymitywną zabawkę, dążyli do wyciśnięcia z niej znacznie więcej. Udało im się nawet zmusić "PC Speaker" do odtwarzania zapisanych w formie cyfrowej próbek dźwięku.

Świnka - skarbonka

Nowy gadżet wymyślono dla dzieci, aby wyczulić je na sprawy związane z poborem prądu i nauczyć racjonalnego korzystania z energii elektrycznej.
Urządzenie przypomina poczciwą świnkę – skarbonkę, z małym jednak wyjątkiem: jest to urządzenie posiadające wtyczkę do gniazdka elektrycznego.
Dziecko podłącza ogonek świnki do sieci zasilania, do ryjka natomiast podłącza urządzenie, z którego chce korzystać, np. laptopa. Wrzuca do skarbonki monetę, i od tej chwili przez 30 minut może cieszyć się działającym urządzeniem. Po półgodzinie dopływ prądu jest odcinany. Idea działania i wykonanie gadżetu są jak najbardziej godne uznania, zwłaszcza, że świnkę - skarbonkę wykonano z surowców pochodzących z recyklingu i nadających się do powtórnego przetworzenia.
Ciekawe czy taki gadżet spodoba się naszym milusińskim.