1982 - płyta CD schodzi pod strzechy

Płyta kompaktowa została opracowana wspólnie przez koncerny Philips i Sony pod koniec lat 70., a jej premiera odbyła się w fabryce w Langenhagen 17 sierpnia 1982, która należała wówczas do Philipsa. W Europie premiera sklepowa odbyła się w styczniu 1983 r. Już na początku lat 70-tych Philips wynalazł płytę Laserdisc, która umożliwiła cyfrowy zapis obrazu z optycznym odczytem danych, co było w ówczesnych czasach przełomem w reprodukcji obrazu. Parę lat później konstruktorzy Philipsa wpadli na pomysł użycia tego samego rozwiązania do zapisu danych muzycznych
Dyski CD-ROM mogą przechowywać 74 lub 80 minut dźwięku wysokiej jakości (w zależności od rodzaju użytego dysku) lub do 650 MB (dysk 74-minutowy) lub 700 MB (dysk 80-minutowy) danych. Dane lub dźwięk są zapisywane na jednej stronie dysku wykonanego z tworzywa o średnicy 120 mm i grubości 1,2 mm.
Pierwszą płytą, która pojawiła się w wersji CD była "The Visitors" grupy ABBA - inne źródła podają, że "52nd Street" Billy Joela, natomiast pierwszym materiałem opublikowanym na nośniku CD w Polsce (w 1989 roku) była płyta "Spokojnie" zespołu Kult o symbolu Polton CDPL-001.
Początkowo koncern Sony postulował, by średnica płyty wynosiła 12-cali (czyli tyle samo co w przypadku płyty gramofonowej), lecz gdy okazało się, że na tak dużej płycie zmieściłoby się 12 godzin muzyki, postanowiono tę średnicę zmniejszyć. Do dziś żywa jest opowieść, że to austriacki dyrygent Herbert von Karajan przekonał wynalazców CD, by zwiększyli jej pojemność do 74 minut, aby można było na jednym krążku zmieścić całą IX symfonię Beethovena. Zaprzeczył temu później współwynalazca systemu, Kees Immink.
Każdy, kto miał przyjemność obcowania z urządzeniami Philipsa pierwszej serii wie, że są to odtwarzacze niby niewielkie, ale mimo to zbudowane bardzo solidnie, ciężkie – cd100, 101, 104 ważą ponad 5kg. Wszystkie elementy zamocowane są na stabilnej, masywnej odlewanej z aluminium platformie. Napęd cdm0/cdm1, była to jednostka z głowica laserową pracującą w polu magnetycznym. Pierwszy napęd był całkowicie wykonany z aluminium, wielokrotnie cięższy od współczesnych napędów – waga ok. 600 g. Według danych Philipsa napęd cdm0/1 jest niezniszczalny, chyba, że zostanie uszkodzony mechanicznie. Przetwornik TDA1540, to pierwszy 14-bitowy konsumencki przetwornik na świecie. TDA1540 jest układem monofonicznym – w Philipsie CD 100 użyto 2 szt.
Compact Disc był pierwszym cyfrowym urządzeniem, które masowo trafiło do prywatnych domów. Jednak płyta CD miała też swoje wady. Audiofile narzekali na zbyt suchy, cyfrowy dźwięk. Sam nośnik okazał mniej trwały niż na początku zakładano i płytę łatwo było zniszczyć zarysowując ją zbyt mocno. Płyty były też zbyt duże do urządzeń przenośnych. W rezultacie nigdy nie zastąpiły do końca przenośnych odtwarzaczy kasetowych, a obednie przegrały z odtwarzaczami mp3/mp4.

1976 - narodziny superkomputera Cray 1

Seymour Cray, ojciec superkomputerów Cray urodził się w 1925 roku w Chippewa Falls, Wisconsin. Jego kariera zawodowa rozpoczęła się w 1951 roku, kiedy to dostał posadę w firmie Electronic Research Associates (ERA), znanej z projektowania pierwszych komputerów. Początkowo młody Cray pracował nad pierwszym, przeznaczonym dla naukowców, komputerem 1101. Zaledwie po półtora roku pracy w ERA, Cray był uważany za eksperta w dziedzinie technologii cyfrowej. Jego kolejnym projektem było opracowanie nowego komputera 1103. W 1957 roku Seymour Cray, wraz z czterema innymi inżynierami, opuścił Electronic Research Associates by stworzyć swoją własną firmę Control Data Corporation. W roku 1960, w wieku 34 lat, powszechnie uważany jako geniusz w dziedzinie wysoko wydajnych systemów komputerowych, ukończył projekt komputera Control Data 1604. Natychmiast rozpoczął prace nad kolejną maszyną - CDC 6600, która uzyskała tytuł SUPERKOMPUTERA. Zestaw instrukcji procesora, w który wyposażony był CDC 6600, stanowił podwaliny pod dzisiejszą technologię RISC. Następcą CDC 6600 był dużo szybszy CDC 7600. Ostatnim superkomputerem z serii CDC był CDC 8600. Cray rozpoczął nad nim pracę w 1968 roku. Projektant przewidział, że przekształcenie sekwencyjnego komputera w pełni współbieżny system da bardzo dobry rezultat. Zaowocowało to faktem posiadania przez CDC 8600 4 procesorów i jednej pamięci dzielonej. Cray pokładał nadzieje w systemach równoległych oraz wieloprocesorach wyposażonych w możliwość operacji wektorowych. Urzeczywistnieniem tych wizji stał się superkomputer CRAY-1.
Pierwszy egzemplarz Cray-1 został zainstalowany w Los Alamos National Laboratory w 1976. National Center for Atmospheric Research (NCAR) stał się pierwszym oficjalnym klientem Cray Research's w lipcu 1977, system kosztował 8.86 miliona USD (7.9 miliona USD za komputer plus 1 milion USD za system dyskowy). Komputer zakupiony przez NCAR został wycofany z eksploatacji w styczniu 1989. Na świecie zostało sprzedanych około 80 komputerów Cray-1, kosztujących od 5 do 8 milionów USD.
Komputer Cray-1A wraz z freonowym systemem chłodzenia ważył 5,5 tony. Komputer wykorzystywał procesor wektorowy i zawierał 200 000 specjalizowanych układów ECL. CRAY-1A posiadał 12,5-nanosekundowy okres zegara (80 MHz), 8 rejestrów wektorowych zawierających po 64 słowa, oraz 1 milion 64-bitowych słów szybkiej pamięci (8 MB RAM). Mógł wykonywać ponad 80 milionów operacji zmiennopozycyjnych na sekundę (80 MFLOPS). W późniejszym okresie ustanowił rekord szybkości na poziomie 133 MFLOPS. Skonfigurowany z 1 milionem słów RAM, maszyna i jej systemy zasilające pobierały około 115 kW mocy; systemy chłodzące oraz pamięć dyskowa podwajały tą liczbę.
Moc obliczeniowa komputera Cray-1 znalazła uznanie w oczach odbiorców dużych mocy obliczeniowych i Cray-1 szybko zdominował rynek. W 1978 na świecie było tylko 12 "nie-Crayowych" instalacji komputerów wektorowych: 1 Illiac IV z procesorem macierzowym, 7 komputerów TI ASC oraz 4 egzemplarze CDC STAR 100.