1991 - konsola CD-i

Zdjęcie pochodzi z serwisu: www.tietokonemuseo.net

Na początku lat 90. ubiegłego wieku technologia płyt CD stała się motorem napędowym rynku multimediów. Firmy Pioneer i Philips (Magnavox) starały się zagarnąć część tego rynku wypuszczając na rynek serię urządzeń stanowiących połączenie odtwarzacza CD + VideoCD (VCD) + konsoli do gier. Nazwa "CD-i" oznacza Compact Disc Interactive czyli interaktywne płyty CD. Koncepcja była dobra, tylko technologia wczesnych lat 90. nie pozwalała na jej pełną realizację. Płyty o niezbyt wygórowanej jakości VideoCD można było odtwarzać w większości modeli dopiero po dokupieniu kosztownego wówczas modułu dekodera MPEG-1. Zakup kompletnie wyposażonej maszyny był bardzo drogi, a modele tańsze realizowały tylko część funkcjonalności. Nie było też jednolitości w wyposażeniu dodatkowym (sterowniki, klawiatury, napędy dyskowe). Oferta programowa też była niezbyt bogata. To wszystko wpłynęło na szybkie zniknięcie z rynku większości dostępnych modeli (serii 200, 400, 500, 600) poza wersją 450, która miała pełnić wyspecjalizowaną rolę konsoli do gier. Jednak pojawienie się na rynku konsol Playstation, Saturn i N64 i ten model skazało na wyginięcie.
Sprzętowo konsole były bardzo podobne do rodziny 3DO z wyłączeniem funkcjonalności trójwymiarowej. Stąd większość gier polegała na interaktywnych sterowaniu odtwarzaną sekwencją filmową, wcześniej zapisaną na płycie CD. W tamtych czasach powstały hity znane również z komputerów PC - Mad Dog MaCree, Dragon's Lair i Burn Cycle. Gry te, poza niezłą oprawa graficzną, były jednak zbyt liniowe, aby przyciągnąć większą liczbę graczy. Pojawiło się też sporo programów edukacyjnych, jednak nie były one również szczególnie wciągające. Prawdopodobnie zawiniła ograniczona pojemność płyt CD i niedostateczne możliwości systemu operacyjnego konsoli.
W sumie nabywców znalazło podobno 570 tys. jednostek.
Pierwszy odtwarzacz CD-i Phillipsa został wypuszczony na rynek w roku 1991, a jego cena wynosiła wtedy około 700 USD. W pełni wyposażone modele swobodnie przekraczały kosmiczną barierę 1000 USD.
Działające odtwarzacze można od czasu do czasu spotkać na Allego. Konsolkę w niezłym stanie można nabyć już za około 100 zł, jednak będzie ona zapewne służyła przede wszystkim jako oryginalny odtwarzacz CD, zamiast stanowić konsolę do gier.

Dane techniczne:
CPU: 16-bitowy 68070 15.5 MHz
Grafika: układ MCD 212, rozdzielczość 384×280 do 768×560, kolory 16.7 miliona z czego 32,768 jednocześnie na ekranie
Dźwięk: układ MCD 221, 8 kanałów ADPCM, rozdzielczość próbek 16-bitowa
System operacyjny: CD-RTOS (oparty na Microware OS-9)
Pamięć: 1 MB RAM, CD-ROM pojedynczej prędkości

1995 - konsola Pippin @World

We wczesnych latach 90-tych, wielu producentów próbowało wejść na rynek konsol do gier z produktami media-center, obejmującymi oprócz czysto rozrywkowych funkcji gry), również funkcje multimedialne. na rynku pojawiły się produkty typu: Philips CD-i, Memorex VIS, Pioneer LaserActive i Panasonic 3DO. W 1995 roku, Apple Computer Inc. zakończyło wspólne prace nad projektem konsoli opartej na systemie operacyjnym - System 7 OS. Konsolę nazwano Pippin, a licencję na produkcję urządzenia powierzono japońskiemu specjaliście - Bandai Digital Entertainment. Bandai Pippin ATMARK został wprowadzony do sprzedaży w Japonii w 1995 roku i był pierwszym urządzeniem łączącym konsolę do gier z siłą i możliwościami komputera osobistego. Niestety rynek i media i zareagowały właściwie na ten produkt.
Wprowadzono trzy odrębne modele:
o 1995 - Bandai Pippin ATMARK - Japonia (kolor biały)
o 1995 - Bandai Pippin @WORLD- USA (kolor czarny)
o 1996 - Bandai Pippin @WORLD - japonia (kolor czarny)

Poza kolorem obudowy wnętrze wszystkich tych systemów jest identyczne.
Działania Apple bardzo przypominały prace prowadzone przez Commodore w linii Amiga - CDTV i CD-32, które były oparte na technologiach komputerów domowych Amiga 500 i Amiga 1200, ale wyposażone standardowo w napędy CD.
Atutem konsoli były jej możliwości pracy sieciowej, które zbladły na skutek rozwoju rynku PC i potanienia kart sieciowych.
Inną cechą konsoli Pippin był wbudowany napęd CD o prędkości 4x, dzięki czemu aplikacje multimedialne wgrywały się znacznie szybciej niż w konkurencyjnych produktach.
Zestaw był niestety stosunkowo drogi, co dodatkowo nie przysporzyło mu popularności.

Dane techniczne:

CPU: PowerPC 603 RISC Microprocessor, 66 MHz
RAM: 6 MB pamięci wspólnej dla systemu i grafiki, 64 KB SRAM Backup
VRAM: 1 MB
ROM: 4 MB, 128 KB flash ROM
Grafika: do 16.7 mln kolorów
Dźwięk: Stereo 16-bitowy, sampling 44 kHz
Nośnik: płyty CD, prędkość napędu 4x
Cena początkowa w USA: 600 USD

1982 - płyta CD schodzi pod strzechy

Płyta kompaktowa została opracowana wspólnie przez koncerny Philips i Sony pod koniec lat 70., a jej premiera odbyła się w fabryce w Langenhagen 17 sierpnia 1982, która należała wówczas do Philipsa. W Europie premiera sklepowa odbyła się w styczniu 1983 r. Już na początku lat 70-tych Philips wynalazł płytę Laserdisc, która umożliwiła cyfrowy zapis obrazu z optycznym odczytem danych, co było w ówczesnych czasach przełomem w reprodukcji obrazu. Parę lat później konstruktorzy Philipsa wpadli na pomysł użycia tego samego rozwiązania do zapisu danych muzycznych
Dyski CD-ROM mogą przechowywać 74 lub 80 minut dźwięku wysokiej jakości (w zależności od rodzaju użytego dysku) lub do 650 MB (dysk 74-minutowy) lub 700 MB (dysk 80-minutowy) danych. Dane lub dźwięk są zapisywane na jednej stronie dysku wykonanego z tworzywa o średnicy 120 mm i grubości 1,2 mm.
Pierwszą płytą, która pojawiła się w wersji CD była "The Visitors" grupy ABBA - inne źródła podają, że "52nd Street" Billy Joela, natomiast pierwszym materiałem opublikowanym na nośniku CD w Polsce (w 1989 roku) była płyta "Spokojnie" zespołu Kult o symbolu Polton CDPL-001.
Początkowo koncern Sony postulował, by średnica płyty wynosiła 12-cali (czyli tyle samo co w przypadku płyty gramofonowej), lecz gdy okazało się, że na tak dużej płycie zmieściłoby się 12 godzin muzyki, postanowiono tę średnicę zmniejszyć. Do dziś żywa jest opowieść, że to austriacki dyrygent Herbert von Karajan przekonał wynalazców CD, by zwiększyli jej pojemność do 74 minut, aby można było na jednym krążku zmieścić całą IX symfonię Beethovena. Zaprzeczył temu później współwynalazca systemu, Kees Immink.
Każdy, kto miał przyjemność obcowania z urządzeniami Philipsa pierwszej serii wie, że są to odtwarzacze niby niewielkie, ale mimo to zbudowane bardzo solidnie, ciężkie – cd100, 101, 104 ważą ponad 5kg. Wszystkie elementy zamocowane są na stabilnej, masywnej odlewanej z aluminium platformie. Napęd cdm0/cdm1, była to jednostka z głowica laserową pracującą w polu magnetycznym. Pierwszy napęd był całkowicie wykonany z aluminium, wielokrotnie cięższy od współczesnych napędów – waga ok. 600 g. Według danych Philipsa napęd cdm0/1 jest niezniszczalny, chyba, że zostanie uszkodzony mechanicznie. Przetwornik TDA1540, to pierwszy 14-bitowy konsumencki przetwornik na świecie. TDA1540 jest układem monofonicznym – w Philipsie CD 100 użyto 2 szt.
Compact Disc był pierwszym cyfrowym urządzeniem, które masowo trafiło do prywatnych domów. Jednak płyta CD miała też swoje wady. Audiofile narzekali na zbyt suchy, cyfrowy dźwięk. Sam nośnik okazał mniej trwały niż na początku zakładano i płytę łatwo było zniszczyć zarysowując ją zbyt mocno. Płyty były też zbyt duże do urządzeń przenośnych. W rezultacie nigdy nie zastąpiły do końca przenośnych odtwarzaczy kasetowych, a obednie przegrały z odtwarzaczami mp3/mp4.

Ekologiczna sylwestrowa kula na Times Square

Sylwester na nowojorskim Times Square nie może mieć miejsca bez ogromnej, błyszczącej i mieniącej się wszystkimi kolorami tęczy kuli, której ruch o północy oznajmia nadejście nowego roku.

Ten zwyczaj ma już ponad 100 lat. Kula obecnie ma średnicę ok. 3,5 metra (jest dwa razy większa niż wcześniejszy model), waży ponad 5 ton i została zbudowana z 2668 kryształów z Waterford Crystals. Dzięki 32.256 diodom LED Philips Luxeon może mienić się milionami kolorów i wyświetlać mnóstwo unikalnych wzorów. Mimo 2x większych gabarytów, dzięki energooszczędnym diodom LED kula ma zużywać 20% mniej energii niż jej poprzedniczka i być o całe lata świetlne atrakcyjniejsza dla widzów.

GoLite od Philipsa na jesienne dni

Firma Philips prowadząc prace badawczo-rozwojowe, stworzyła nowe urządzenie, które wywiera równie pozytywny wpływ na ludzkie ciało, jak czyni to światło słoneczne. Urządzenie o nazwie GoLite Blu, nadaje się idealne na okres jesienno-zimowy, kiedy dni są krótkie i można odczuwać brak światła słonecznego.
Urządzenie za pomocą niebieskich diod LED emituje światło o częstotliwości 470nm, które jak stwierdzono, wywiera pozytywny wpływ przypominający działanie światła słonecznego. Lampa świeci z niską intensywnością więc nie męczy oczu tak, jak większość innych tego typu produktów. Dodatkowo praktycznie nie występuje promieniowanie UV. GoLite Blu spełnia wszystkie wymagane testy bezpieczeństwa.
Cena urządzenia to 279$.