1982-1999 Gra Indiana Jones na komputery i konsole

Popularne filmy z Indianą Jonesem stały się podstawą stworzenia kilkunastu gier na komputery i konsole z lat 80. i 90. Oto ich krótkie zestawienie:

1982 - Raiders of the Lost Ark - Atari 2600

1984 - Indiana Jones in the Lost Kingdom - Commodore 64

1985 - Indiana Jones and the Temple of Doom - automaty Arcade

1987 - Indiana Jones in Revenge of the Ancients - Apple II, PC

1987 - Indiana Jones and the Temple of Doom - Amstrad CPC, Apple II, Atari ST, Commodore 64, MSX, PC, ZX Spectrum

1988 - Indiana Jones and the Temple of Doom - Nintendo Entertainment System

1989 - Indiana Jones and the Last Crusade: The Graphic Adventure - Amiga, FM Towns (Japonia - 1990), Macintosh, PC, Atari ST

1989 - Indiana Jones and the Last Crusade: The Action Game - Amiga, Amstrad CPC ), Atari ST, Commodore 64, PC, Sega Master System (1990 – Europa), MSX, ZX Spectrum

1991 - Indiana Jones and the Last Crusade Nintendo Entertainment System

1992 - Indiana Jones and the Fate of Atlantis: The Graphic Adventure - Amiga, Commodore 64, FM Towns (Japonia), SEGA Megadrive, Macintosh, PC

1992 - Indiana Jones and the Fate of Atlantis: The Action Game - Amiga, Amstrad CPC , Atari ST, Commodore 64, PC, ZX Spectrum

1992 - Indiana Jones and the Last Crusade - SEGA Game Gear

1992 - The Young Indiana Jones Chronicles - Nintendo Entertainment System

1993 - Indiana Jones and the Last Crusade - Nintendo Entertainment System

1994 - Indiana Jones' Greatest Adventures - Super Nintendo

1994 - Indiana Jones and the Last Crusade - Game Boy

1994 - Young Indiana Jones: Instruments of Chaos - SEGA Megadrive

1996 - Indiana Jones and his Desktop Adventures - Apple Macintosh, PC

1999 - Indiana Jones and the Infernal Machine - Game Boy Color, Nintendo 64 i PC

Więcej w serwisie http://classicgames.about.com/od/history/tp/History-of-Indiana-Jones-Games.htm

Dużo Game Boy-ów jest na Świecie

Sumując dotychczasową sprzedaż klasycznych Nintendo Game Boy-ów na całym Świecie, okazuje się, że jest ich już ponad 100 mln, z czego 32 mln znalazły nabywców w Japonii, a 44 mln w USA.

1999 - konsola WonderSwan

Zdjęcie dzięki serwisowi: http://www.theoldcomputer.com/

WonderSwan to przenośna konsola stworzona przez Bandai. Wydana została w 1999 roku w Japonii. System stworzył Gunpei Yokoia - ojciec Nintendo Game Boy oraz japońska firma Bandai. W założeniach WonderSwan miał konkurować z przenośnymi konsolami Neo Geo Pocket Color oraz Nintendo Game Boy Color. Cele projektanta były proste - niska cena i małe zużycie energii. Pan Yokoi zginął w wypadku samochodowym zanim finalna wersja konsoli ujrzała światło dzienne.
Monochromatycznego Wonderswana zastąpiono nieco później Wonderswanem Color (2000 rok). Niektóre gry WonderSwan Color były kompatybilne z wcześniejszą wersją konsoli, choć większość była wydawana specyficznie na nową platformę (inna zasada współpracy z procesorem graficznym). Wiele gier należało do nurtu anime i było specyficzne dla rynku japońskiego.
Wonderswan był dostępny w dziesięciu różnych wersjach kolorowych, można było na nim grać trzymając sprzęt poziomo lub pionowo. Poza brakiem koloru w wersji pierwotne, konsola była znakomicie zaprojektowana. Szkoda, że nie odniosła sukcesów poza Japonią. Produkcję wersji kolorowej zakończono w 2003 roku.

Dane techniczne:
CPU: 16-bitowy SPGY-1001 (specjalna wersja procesora NEC V30 MZ zgodnego z linią x86), 3.072 MHz
RAM: 16 KB
ROM: 1 KB EEPROM - zapisy stanu gier
Grafika: wyświetlacz FSTN LCD, rozdzielczość 224 x 144 mono, 8 odcieni szarości
Dźwięk: 4 kanały stereo, próbkowanie 4/8 bitowe, wbudowany głośnik mono
Wymiary/masa: 74.3 mm x 121 mm x 24.3 mm / 110 g
Nośniki: kartridże do 16 Mb z pamięcią zapisu
Zasilanie: 1 bateria AA, czas pracy do 30 godzin !
Cena: 4800 jenów (Japonia, 1999)

1999 - konsola Neo Geo Pocket Color

Zaraz po zaskakującym wycofaniu z rynku azjatyckiego konsolki Neo Geo Pocket firma SNK przedstawiła jej następczynię Neo Geo Pocket Color – z kolorowym ekranem TFT.
Konsola kosztowała $69.95, i była dostępna w sześciu atrakcyjnych kolorach: Camouflage Blue, Carbon Black, Crystal White, Platinum Blue, Platinum Silver i Stone Blue. Wewnętrzna budowa była prawie identyczna ze wcześniejszym modelem.
Oczywiście SNK wypuścił na nią kolorowe wersje swoich największych hitów arkadowych, ale największym przebojem była gra Sonic The Hedgehog - Pocket Adventure, pierwsza konwersja Sonica na konsole inne niż Sega
Została niestety wycofana ze sklepów w Europie w 2000 roku, ze względu na niskie wyniki sprzedaży. Niesprzedane konsole przepakowano i zaoferowano na rynkach azjatyckich. W 2003 roku konsola pojawiła się ponownie na półkach sklepowych w Stanach Zjednoczonych oraz Wielkiej Brytanii, zaopatrzona w zestaw sześciu gier bez instrukcji. Nadal jest dostępna w wybranych sklepach handlujących starszymi konsolami. Okazjonalnie gości też na Allegro.

Dane techniczne:
CPU: Toshiba TLCS900H, 6.144 MHz
Koprocesor dźwiękowy: Zilog Z80, 3.072 MHz
RAM: 12 KB pamięci głównej, 4 KB bufor dźwięku
ROM: 64 KB
Grafika: 160x152, paleta 4096 kolorów, maks. 146 jednocześnie na ekranie
Dźwięk: 6 kanałów programowalnego generatora, wyjście stereo
Kartridż: 4 MB maks. + 512 KB do 2 MB pamięci flash
Liczba gier: 50 gier kolorowych
Cena: 69.95 USD (USA, 1999)

1998 - konsola Neo Geo Pocket

Neo Geo Pocket to pierwsza konsola przenośna japońskiej firmy firmy SNK. Pojawiła się w 1998 roku i była dostępna jedynie w Japonii i Hongkongu. Nie zdobyła wielkiej popularności. Jej następcą jest Neo Geo Pocket Color. Była to kolejna konsola, która przegrała bój z Nintendo i jego rodziną Game Boy.
Miał to być przebój rynkowy, okazała się tylko produktem na 2 sezony, jednak do dziś ta konsolka, to doskonała zabawka, która na dwóch alkalicznych bateriach mogła działać nieprzerwanie przez około 40 godzin.
System w momencie premiery kosztował w Japonii 6.800 jenów (poniżej 50 USD) i było na niego dostępnych osiem gier: King of Fighters R-1, Melon-Chan No Seichou Nikki, Neo Geo Cup '98, Baseball Stars, Tennis, Tsunage Pon, Shogi No Tatsujin oraz And Dokodemo Mahjang. Konsola miał też kilka wbudowanych w jej pamięć ROM aplikacji palmtopowych: kalendarz, zegar, alarm, horoskop. Niestety wyświetlacz był czarno-biały, co w już w momencie premiery było rozwiązaniem przestarzałym, pomimo 16-to bitowej architektury wewnętrznej.
Ze względu na zbyt krótki okres obecności na rynku, konsola nigdy nie została rozpowszechniona w oficjalnym obrocie poza Azją. Firma SNK nie pozyskała też dużego wsparcia firm programistycznych, w skutek czego poza hitami wewnętrznymi, na urządzenie powstało niewiele tytułów znanych z innych konsol.
Ciekawą cechą konsoli Neo Geo Pocket jest kompatybilność wprzód, tzn. można na niej grać w większość, ale nie wszystkie, tytułów wydanych później na wersję kolorową.
W sumie jest to bardzo ciekawa pozycja dla kolekcjonerów, szczególnie w wersji kolorowej. Na Allegro można od czasu do czasu trafić na używane i praktycznie nowe konsolki Neo Geo, gorzej jest z dostępem do gier, ale od czego mamy e-bay ;-)

Dane techniczne:

CPU: Toshiba TLCS900H, 6.144 MHz
Koprocesor: Zilog Z80, 3.072 MHz (obsługa dźwięku)
RAM: 12 KB podstawowa, 4 KB dźwięk
ROM: 64 KB
Grafika: 160x152, 8 odcieni szarości
Dźwięk: 6 kanałów programowalnego generatora, wyjście stereo
Kartridż: 4 MB maks. + 512 KB do 2 MB pamięci flash
Liczba wydanych gier cz-b: 40

1989 - konsola Atari Lynx

Zdjęcie pochodzi z serwisu http://www.allaboutsymbian.com/ i przedstawia konsolę Atari Lynx w porównaniu z telefonem-konsolą Nokia N-Gage

Uważa się że rok 1985 był tym, w którym narodził się pomysł na pierwszą na świecie kolorową, przenośną konsolę do gier wideo. W 1987 roku inżynierowie z firmy Epyx rozpoczęli opracowywanie nowej konsoli. Działający system został po raz pierwszy pokazany podczas zimowych targów CES w styczniu 1989. Niestety, jeszcze przed uruchomieniem produkcji, na skutek rosnących problemów finansowych, firma musiała przerwać prace przygotowawcze i dlatego zdecydowała się na pozyskanie pomocy z zewnątrz. Oferty współpracy zostały wysłane do wielu firm, w nadziei uzyskania partnerstwa finansowego. Jedną z tych firm było Nintendo, ofertę wysłano również do Atari, która przyjęła warunki. Osiągnięto porozumienie w którym Atari promowałby system na rynku, podczas gdy Epyx będzie dbać o rozwój oprogramowania.
System został ponownie pokazany na CES, tym razem latem 1989 roku, wraz z nową nazwą "Atari Portable Entertainment Color System", który został później zmieniony na "Lynx" - ryś. W tym samym czasie Nintendo zaprezentował Game Boy-a, który stanowił mocną konkurencję dla Lynx-a, chociaż Lynx był bardziej wydajny i miał kolorowy, podświetlany ekran. Z kolei Game boy był lżejszy i oszczędniejszy w zużyciu baterii. Ale prawdopodobnie główną różnicą marketingową była cena obu konsol. Game Boy-a wyceniono na 109 USD, natomiast Lynx był o 90 dolarów droższy, gdyż kosztował 199 USD. Za wspomniane 190 dolarów kupujący otrzymywał grę California Games, pokrowiec, kabel ComLynx oraz zasilacz (później zastąpiony sześcioma alkalicznymi bateriami - niższy koszt dla producenta, ale skarbonka dla kupujących) oraz oczywiście samą konsolę.
Oba systemy zostały wypuszczone na rynek w okresie przedświątecznym. Game Boy był produkowany w większych ilościach, przez co był łatwiej osiągalny w sklepach, no i dodatkowo znacznie tańszy.Atari straciło przez to wielu potencjalnych klientów. W rezultacie Game Boy stał się bardziej popularną konsolą w pierwszym sezonie na rynku. Później jego przewaga jeszcze się zwiększyła.
Ze względu na brak wsparcia firm trzecich dla Lynx-a, jego sprzedaż nigdy nie była spektakularna, nawet w 1990 roku. Rysiowi brakowało spektakularnych tytułów. Wyniki sprzedaży w 1991 roku były nieco lepsze ze względu na nową kampanię marketingową i wprowadzenie modelu Lynx II, który był mniejszy, tańszy i energooszczędniejszy. jednak wtedy na rynku pojawiła się Sega Game Gear, co oznaczało, że Lynx nie był już jedynym kolorowym systemem przenośnym na rynku. Lynx II poza kompletnie nowym wyglądem nie różnił się zbytnio od pierwotnego produktu – dodano gumowe obicia boków konsoli, lepszy ekran, gniazdo słuchawek stereofonicznych oraz ydłużono bowiem czas pracy na bateriach. Poza tym w pudełko zabrakło wymienionych wcześniej akcesoriów dodatkowych, co pozwoliło na ustalenie ceny na bardzo atrakcyjnym poziomie 99 dolarów amerykańskich.
Lynx często jest mylnie nazywany systemem 16-bitowym. Nie ma jednak 16-bitowego procesora głównego, jaki można znaleźć w prawdziwych w 16-bitowych konsolach Sega Mega Drive / Genesis lub Nintendo Super NES / Super Famicom, ale ma 16-bitowe procesory dodatkowe, których nie znajdziesz w innych systemach 8-bitowych (np. Nintendo Entertainment System / Famicom lub Sega Master System lub Nintendo Game Boy lub Sega Game Gear. Inną unikalną cechą rysia jest jego zdolność odtwarzania grafiki do góry nogami. Konsola ma dwie grupy przycisków A i B, można więc przełączać ją podczas gry naprzemiennej dwóch użytkowników o 180 stopni. Ciekawa funkcjonalność, ułatwiająca grę nap. osobom leworęcznym.
Ostatecznie Lynx został wypchnięty z rynku przez konkurencję. System miał ogromny potencjał i kilka świetnych gier, w tym kilka doskonałych przeniesień z systemów arcade. Niestety, dużo bogatszy Nintendo miał znacznie więcej pieniędzy do wydania na produkcję i marketing.
Po raz kolejny Atari zawiodło swoich fanów.

Dane techniczne:
wymiary Lynx II 23,5 cm x 10,8 cm x 5,08 cm, Lynx 27,3 cm x 10,8 cm x 3,81 cm
przekątna ekranu LCD: 3,5 cala
Mikey (16-bitowy procesor, 16 MHz) składający się z:
* mikroprocesora 65C02 o taktowaniu do 4 MHz,
* mikroprocesora dźwiękowego zapewniającego 4-kanałowy dźwięk, 8-bitowy DAC dla każdego kanału
* sterownika DMA dla wyświetlacza LCD (paleta 4096 kolorów, przy 16 kolorach w jednej linii)
* sterownika przerwań
* układu UART (ComLynx)
* 512 bajtów pamięci inicjującej kartridże,
Suzy (16-bitowy procesor, 16 MHz) składający się z:
* BLiTTER-a - sprzętowego akceleratora grafiki 2D
* silnika graficznego,
* koprocesora matematycznego
kartridż z grami - pojemność nominalna 256 KB (czasami 128 lub 512 KB), maks. 2 MB
czas życia zestawu baterii - do 20 godzin