1999 - konsola Neo Geo Pocket Color

Zaraz po zaskakującym wycofaniu z rynku azjatyckiego konsolki Neo Geo Pocket firma SNK przedstawiła jej następczynię Neo Geo Pocket Color – z kolorowym ekranem TFT.
Konsola kosztowała $69.95, i była dostępna w sześciu atrakcyjnych kolorach: Camouflage Blue, Carbon Black, Crystal White, Platinum Blue, Platinum Silver i Stone Blue. Wewnętrzna budowa była prawie identyczna ze wcześniejszym modelem.
Oczywiście SNK wypuścił na nią kolorowe wersje swoich największych hitów arkadowych, ale największym przebojem była gra Sonic The Hedgehog - Pocket Adventure, pierwsza konwersja Sonica na konsole inne niż Sega
Została niestety wycofana ze sklepów w Europie w 2000 roku, ze względu na niskie wyniki sprzedaży. Niesprzedane konsole przepakowano i zaoferowano na rynkach azjatyckich. W 2003 roku konsola pojawiła się ponownie na półkach sklepowych w Stanach Zjednoczonych oraz Wielkiej Brytanii, zaopatrzona w zestaw sześciu gier bez instrukcji. Nadal jest dostępna w wybranych sklepach handlujących starszymi konsolami. Okazjonalnie gości też na Allegro.

Dane techniczne:
CPU: Toshiba TLCS900H, 6.144 MHz
Koprocesor dźwiękowy: Zilog Z80, 3.072 MHz
RAM: 12 KB pamięci głównej, 4 KB bufor dźwięku
ROM: 64 KB
Grafika: 160x152, paleta 4096 kolorów, maks. 146 jednocześnie na ekranie
Dźwięk: 6 kanałów programowalnego generatora, wyjście stereo
Kartridż: 4 MB maks. + 512 KB do 2 MB pamięci flash
Liczba gier: 50 gier kolorowych
Cena: 69.95 USD (USA, 1999)

1998 - konsola Neo Geo Pocket

Neo Geo Pocket to pierwsza konsola przenośna japońskiej firmy firmy SNK. Pojawiła się w 1998 roku i była dostępna jedynie w Japonii i Hongkongu. Nie zdobyła wielkiej popularności. Jej następcą jest Neo Geo Pocket Color. Była to kolejna konsola, która przegrała bój z Nintendo i jego rodziną Game Boy.
Miał to być przebój rynkowy, okazała się tylko produktem na 2 sezony, jednak do dziś ta konsolka, to doskonała zabawka, która na dwóch alkalicznych bateriach mogła działać nieprzerwanie przez około 40 godzin.
System w momencie premiery kosztował w Japonii 6.800 jenów (poniżej 50 USD) i było na niego dostępnych osiem gier: King of Fighters R-1, Melon-Chan No Seichou Nikki, Neo Geo Cup '98, Baseball Stars, Tennis, Tsunage Pon, Shogi No Tatsujin oraz And Dokodemo Mahjang. Konsola miał też kilka wbudowanych w jej pamięć ROM aplikacji palmtopowych: kalendarz, zegar, alarm, horoskop. Niestety wyświetlacz był czarno-biały, co w już w momencie premiery było rozwiązaniem przestarzałym, pomimo 16-to bitowej architektury wewnętrznej.
Ze względu na zbyt krótki okres obecności na rynku, konsola nigdy nie została rozpowszechniona w oficjalnym obrocie poza Azją. Firma SNK nie pozyskała też dużego wsparcia firm programistycznych, w skutek czego poza hitami wewnętrznymi, na urządzenie powstało niewiele tytułów znanych z innych konsol.
Ciekawą cechą konsoli Neo Geo Pocket jest kompatybilność wprzód, tzn. można na niej grać w większość, ale nie wszystkie, tytułów wydanych później na wersję kolorową.
W sumie jest to bardzo ciekawa pozycja dla kolekcjonerów, szczególnie w wersji kolorowej. Na Allegro można od czasu do czasu trafić na używane i praktycznie nowe konsolki Neo Geo, gorzej jest z dostępem do gier, ale od czego mamy e-bay ;-)

Dane techniczne:

CPU: Toshiba TLCS900H, 6.144 MHz
Koprocesor: Zilog Z80, 3.072 MHz (obsługa dźwięku)
RAM: 12 KB podstawowa, 4 KB dźwięk
ROM: 64 KB
Grafika: 160x152, 8 odcieni szarości
Dźwięk: 6 kanałów programowalnego generatora, wyjście stereo
Kartridż: 4 MB maks. + 512 KB do 2 MB pamięci flash
Liczba wydanych gier cz-b: 40

1990 - konsola Neo Geo Advanced Entertainment System (AES)

Neo Geo, to konsola gier wideo, zaprojektowana i wyprodukowana przez japońską firmę Shin Nihon Kikaku Corp. (SNK) w 1990 roku. Była dostępna w dwóch wersjach: AES (Advanced Entertainment System) jako konsola domowa i MVS (Multi Video System) jako wrzutowy automat do gier. Konsola oferowała kolorową grafikę dwuwymiarową oraz dźwięk wysokiej jakości. Zostały na nią wydane łącznie 154 gry. Jako nośnika danych używała kartridży, które zawierały dwie wersje gier, na obydwie konsole. Minimalnie inny kształt gniazda na kartridż zabezpieczał przed wyborem niewłaściwej wersji gry, automatycznie uruchamianej dzięki pamięci EPROM na płycie głównej, określającej rodzaj konsoli.
Początkowo konsola miała być dostępna wyłącznie w wersji arkadowej, jednak badania marketingowe wykazały, że jest liczna grupa zapaleńców gotowych wydać pieniądze na domową maszynę arkadową wideo. Konsolę sprzedano w ponad milionie egzemplarzy mimo, że pojedyncza gra kosztowała ponad 200 USD każda!
Wsparcie producenta dla konsoli trwało aż do 2004 roku, dając tej maszynie jeden z najdłuższych czasów życia rynkowego (poza Atari 2600). Gry były wydawane nawet w 2006 roku, dzięki czemu konsola nadal cieszy się sporym zainteresowaniem fanów.

Dane techniczne:
CPU: Motorola 68000, 12 MHz
Koprocesor: Zilog Z80 4 MHz
RAM: 64 KB główna, 2 KB dźwięk
VRAM: 68 KB
ROM: 128 KB
Grafika 304x224, paleta 65,536 kolorów, 4096 jednocześnie na ekranie
Dźwięk: Yamaha YM2610, 15 kanałów (7 cyfrowych, 4 FM, 3 generator programowalny, 1 generator szumu)
Wymiary: 325mm x 237mm x 60mm
Kartridż: Pro Gear - maks. 330 Mb, Giga Power - maks. 716 Mb
Cena początkowa: 649.99 USD z 2 kontrolerami, kartą pamięci i jedną grą

1985 - konsola Sega Mark III

Zdjęcie porównujące Sega Mark III i Sega Master System I. Pochodzi z serwisu www.consoledatabase.com

The Sega Mark III jest trzecią wersją systemu SG-1000 i była dostępna wyłącznie w Japonii. W praktyce Mark III jest oryginalną japońską wersją konsoli Sega Master System.
W porównaniu z wersją Mark II dokonano zmian w obudowie, dodano wyjście monitorowe i zainstalowano slot na karty z grami (taki sam jak w pierwszej wersji Master System). Zachowano też wsteczną kompatybilność z kartridżami do SG-1000.
Dodatkowo w systemie dodano port rozszerzeń, umożliwiający przyłączanie urządzeń zewnętrznych, np. generatora dźwięku FM lub karty bezprzewodowej Telecon Pack.
Po zapadnięciu decyzji o sprzedaży konsoli poza Japonią, została ona przeprojektowana wizualnie. Wprowadzono też nową nazwę - Sega Master System.
Ze względu na doskonałą konsolę Famicom/NES, wyrób Sega nigdy nie odniósł szczególnie spektakularnego sukcesu. Produkcję Mark III zakończono w 1987 roku.

Dane techniczne:

CPU: Zilog Z80, 3.579545 MHz
Koprocesor: Texas Instruments TMS9928A VDP
RAM: 8 KB
VRAM: 16 KB
ROM:8 KB
Grafika: 256x192, 256x224, maks. 64 kolory w palecie, maks. 32 jednocześnie na ekranie (16 dla sprite'ów i 16 kolorów tła)
Dźwięk: Texas Instruments SN76489 DCSG, 4 kanały mono (3 kanały dźwiękowe, 1 generator białego szumu); opcjonalny Yamaha YM2413 9-kanałowy generator FM mono
Liczba wydanych gier: 303
Zasilanie: zasilacz zewnętrzny 9V, 7.7W
Cena: 15,000 jenów (Japonia, grudzień 1985)

1995 - konsola Casio Loopy

Casio Loopy (znana również jako My Seal Computer SV-100), była 32-bitową konsolą do gier sprzedawaną wyłącznie w Japonii. Była ona unikalnym produktem, gdyż jej podstawowymi odbiorcami miały być wyłącznie dziewczyny.
Dla konsoli wydano łącznie 10 (lub 11 w zależności od źródła) gier. Większość z nich dotyczyła ubierania postaci na ekranie i prowadzenia kalendarzyków randkowych.
Ciekawą funkcja konsoli była wbudowana kolorowa drukarka termiczna, używana do przygotowywania nalepek z ekranów gier.
Innym wyposażeniem akcesoryjnym był "Magical Shop", używany do digitalizacji obrazów ze źródeł zewnętrznych, np. magnetowidu lub odtwarzacza DVD, dodawania do nich opisów tekstowych i drukowania.
Konsola miała wbudowany pojedynczy port dżojstika i port myszy
Była ona drugim podejściem firmy Casio do produktów konsolowych, po nieudanym debiucie w latach 80-tych.
Rynek nie przyjął jednak produktu adresowanego wyłącznie dla dziewczyn. W końcu użytkownicy wolą mieć swobodę wyboru, a w wiele gier np. zręcznościowych i platformowych grają chętnie przedstawicielki i przedstawiciele obu płci.
Takich uniwersalnych tytułów Casio nie oferowało.

Dane techniczne:
Nazwa: Loopy (My Seal Computer SV-100)
CPU: 32-bit RISC SH-1 (SH7021)
RAM: b.d.
ROM: b.d.
grafika: kolorowa, b.d.
dźwięk: tak, b.d.

1998 - konsola Sega Genesis 3

Ekonomiczna wersja konsol Genesis/Megadrive od Sega. Produkowana przez firmę Majesco na licencji Sega. Była znacznie mniejsza od oryginału i sprzedawana tylko z pojedynczym padem, zasilaczem i przewodem antenowym.
Dużym minusem konsoli był brak portu rozszerzeń, a więc brak możliwości współpracy z napędem Sega CD. Nie utrzymano również zgodności z rozszerzeniem Sega 32x.
Wraz z konsolą Majesco wydał również reedycje popularnych tytułów dla 16-bitowej Segi.
Konsola jest obecnie trudna i nieczęsta do kupienia na rynku wtórnym w Polsce.
Fani tej konsoli potrafią zwiększyć jej funkcjonalność o zgodność z Sega 32x. W sieci są również dostępne inne formy tuningu konsol Sega.

Dane techniczne:

CPU: Motorola 68000, 7.67 MHz
Koprocesor: Zilog Z80 @ 3.58 MHz - odpowiedzialny za dźwięk
RAM: 64 KB pamięć podstawowa, 8 KB dodatkowa, 8 KB dźwięk
VRAM: 64 KB
Grafika: 256x224, 320x224, paleta 512 kolorów z czego 64 wyświetlanych jednocześnie
Dźwięk: Texas Instruments SN76489 4 kanały + Yamaha YM2612 6 kanałów FM
Liczba gier: około 720 (zgodność z kartridżami dla Sega Genesis/Megadrive)
Cena: oficjalna w momencie wypuszczenia na rynek 30 USD

1990 - konsola Amstrad GX 4000

Historia 8-bitowego Amstrada GX 4000 zaczyna się w 1990 roku, a więc w chwili, gdy na rynku rzadziły konsole 16-bitowe. GX 4000 bazował na technologii komputerów Amstrad/Schneider CPC serii 464. Konsola miała 64 KB pamięci RAM, procesor Zilog Z80A 4 MHz. GX 4000 wyświetlał obraz w 32 kolorach (paleta kolorów obejmowała 4096 różnych odcieni).
Plusem konsoli była rozsądna cena, około 100 funtów brytyjskich. Główną wadą - przestarzała technologia i niewielki wybór przebojowych gier. Fakt posiadania dużej palety kolorów nie sprawiał, że gry wyglądały lepiej niż u konkurencji, gdyż procesor mógł ich wyświetlić zbyt mało jednocześnie. Firma Amstrad wyszła z założenia (błędnego), że oprze produkcję konsoli na renomie swoich 8-bitowych komputerów, które sprzedawały się coraz gorzej. To był fatalny błąd i Amstrad GX 4000 szybko zniknął z rynku, zapomniany przez graczy. Także gry, które wydano na tę konsolę (w sumie tylko około 40), to w znakomitej większości znane z komputerów CPC produkcje - zbyt proste i przestarzałe jak na lata dziewięćdziesiąte. Gry na kartridżach dla GX 4000 kosztowały około 25 funtów, a więc dużo. Było jednak kilka tytułów godnych uwagi – RoboCop 2, Switchblade, Barbarian 2, R-TYPE. To jednak za mało zwłaszcza, że te same gry na CPC kosztowały kilkukrotnie taniej. Kartridże do tej konsoli można było również wykorzystywać w komputerach z serii CPC, co świadczy o ich pełnej kompatybilności.

GX 4000 był na pewno interesującą konsolą z ciekawym wzornictwem. Dziś jest rarytasem kolekcjonerskim, jednak przede wszystkim ze względu na małą dostępność, a nie jakość gier.

Do dyspozycji użytkownika wraz z samą konsolą dodany był zasilacz sieciowy, interfejs RF oraz dwa kontrolery i jedna gra.

Dane techniczne:
rok wypuszczenia na rynek: 1990
gra w zestawie: Burnin' Rubber
CPU: Zilog Z80 4 MHz
RAM: 64 KB
ROM: 32 KB
grafika: 160 x 200 w 16 kolorach, 320 x 200 w 4 kolorach, 640 x 200 w 2 kolorach, maks. 32 kolory z palety 4096 w najniższej rozdzielczości
dźwięk: General Instruments AY-3-8912 - znany AY z ZX Spectrum, 3 kanały stereo, 8 oktaw, +1 generator szumu
wymiary: 250 x 44 x 184 mm
katridż: 128-512 KB
cena we Francji w 1990 roku: 1000 FF