1985 - konsola Sega Mark III

Zdjęcie porównujące Sega Mark III i Sega Master System I. Pochodzi z serwisu www.consoledatabase.com

The Sega Mark III jest trzecią wersją systemu SG-1000 i była dostępna wyłącznie w Japonii. W praktyce Mark III jest oryginalną japońską wersją konsoli Sega Master System.
W porównaniu z wersją Mark II dokonano zmian w obudowie, dodano wyjście monitorowe i zainstalowano slot na karty z grami (taki sam jak w pierwszej wersji Master System). Zachowano też wsteczną kompatybilność z kartridżami do SG-1000.
Dodatkowo w systemie dodano port rozszerzeń, umożliwiający przyłączanie urządzeń zewnętrznych, np. generatora dźwięku FM lub karty bezprzewodowej Telecon Pack.
Po zapadnięciu decyzji o sprzedaży konsoli poza Japonią, została ona przeprojektowana wizualnie. Wprowadzono też nową nazwę - Sega Master System.
Ze względu na doskonałą konsolę Famicom/NES, wyrób Sega nigdy nie odniósł szczególnie spektakularnego sukcesu. Produkcję Mark III zakończono w 1987 roku.

Dane techniczne:

CPU: Zilog Z80, 3.579545 MHz
Koprocesor: Texas Instruments TMS9928A VDP
RAM: 8 KB
VRAM: 16 KB
ROM:8 KB
Grafika: 256x192, 256x224, maks. 64 kolory w palecie, maks. 32 jednocześnie na ekranie (16 dla sprite'ów i 16 kolorów tła)
Dźwięk: Texas Instruments SN76489 DCSG, 4 kanały mono (3 kanały dźwiękowe, 1 generator białego szumu); opcjonalny Yamaha YM2413 9-kanałowy generator FM mono
Liczba wydanych gier: 303
Zasilanie: zasilacz zewnętrzny 9V, 7.7W
Cena: 15,000 jenów (Japonia, grudzień 1985)

1985 - konsola Sega Master System

Sega Master System (SMS) to 8-bitowa konsola produkowana przez firmę Sega.

Konsola bazowała na innej konsoli firmy Sega - SG-1000 Mark III (która z kolei pochodzi od SG-1000 Mark I i SG-1000 Mark II) – w Japonii Mark III oficjalnie weszła na rynek 20 października 1985, a w nieco zmienionej wersji, już jako Sega Master System zadebiutowała w Stanach Zjednoczonych w czerwcu 1986, rok po wejściu na rynek konsoli Nintendo Entertainment System (NES).

Pomimo, że Sega Master System była konsolą bardziej zaawansowaną technicznie niż NES, nie udało się jej zdobyć porównywalnej popularności, spowodowane to było przede wszystkim późniejszym debiutem Sega Master System, większą liczbą gier dostępnych na NES i ograniczeniami licencyjnymi nałożonymi przez Sega na producentów gier.

W 1988 Sega zdecydowała się wycofać konsolę z rynku amerykańskiego, sprzedając prawa do dystrybucji Sega Master System firmie Tonka, ale dwa lata później, kiedy okazało się, że ich nowe konsole Sega Mega Drive/Sega Genesis sprzedają się nieźle, Sega odkupiła prawa do Sega Master System i po drobnych zmianach konsola ta weszła do sprzedaży jako Sega Master System II znowu bez większego sukcesu komercyjnego.

Firma Tonka nie miała żadnego doświadczenia w dziedzinie domowych gier wideo. Bardzo słabo prowadzony marketing, trudności w pozyskaniu firm piszących gry dla tej konsoli doprowadziły do zmonopolizowania rynku przez konkurenta.

W Europie Sega Master System cieszyła się sporą popularnością. W niektórych krajach Sega sprzedawała tę konsolę aż do 1996, kiedy to została wycofana na rzecz nowego produktu Sega Saturn. W krótkim czasie dla SMS udało się pozyskać takich producentów gier jak Activision, Acclaim, Codemasters, Image Works, Sony, Virgin i wiele jeszcze innych. Krótko po debiucie w 1987 roku Sega Master System stała się najpopularniejszą konsolą w Europie i pozostało tak do czasu, aż na rynku zadomowiły się konsole szesnastobitowe.

Największy sukces komercyjny odniesiono w Brazylii gdzie sprzedawano nie tylko Sega Master System, Sega Master System II, ale także Sega Master System III, a nawet przenośny system Sega Master System IV. Część gier została nawet przetłumaczona na język portugalski. Różne wersje gier na Sega Master System są nadal produkowane i sprzedawane jako kolekcje w formie zintegrowanej z konsolo-dżojstikami.

Dane techniczne:

Procesor: 8-bitowy Zilog Z80, 3 546 893 Hz PAL/SECAM, 3 579 545 Hz NTSC
Grafika: Video Display Processor bazowany na układzie Texas Instruments TMS9918:
o 32 kolory z palety 65
o Rozdzielczość - 256x192 i 256x224, w wersji PAL/SECAM także 256x240
Dźwięk: Texas Instruments SN76489
o Czterokonałowy, monofoniczny generator dźwięku z zakresem 4 oktaw
o Jeden generator białego szumu
ROM: 64 kbit (8 KB) do 2048 kbit (256 KB) w zależności od gry
RAM: 64 kbit (8 KB)
Wideo RAM: 128 kbit (16 KB)

Dodatkowe parametry:
sprzętowe przewijanie ekranu (prawo, lewo, dół, góra)