1992 - konsola Sega Wondermega

Konsola Wondermega została wypuszczona w 1992 roku jako wspólny projekt Sega i JVC (X'Eye). W praktyce była ona połączeniem Mega Drive i Mega CD, ale z dodaną funkcją karaoke i poprawionym DSP i wyjściem dźwiękowym. Razem z konsolą sprzedawano 4 gry i aplikację wykorzystującą karaoke. Do konsoli można było podłączyć dwa mikrofony i zrobić fajną zabawę ze znajomymi.
W 1993 roku wypuszczono pakiet WonderMIDI, pozwalający na podłączenie do konsoli klawiatury muzycznej, służącej do nauki gry na pianinie. W tym samym roku na rynku pojawiła się zmieniona wersja systemu, przede wszystkim pod kątem redukcji kosztów.
Redukcja kosztów była potrzebna, bo konsola była droga (ponad 600 USD na początku sprzedaży). Ponieważ na półkach sklepowych były jeszcze dostępne normalne Segi Mega Drive / Genesis, dlatego zainteresowanie podobną i do tego niezbyt tanią konsola, było niewielkie. Za to obecnie konsola jest rarytasem kolekcjonerskim, szczególnie w wersji sygnowanej przez JVC i Victor.

Dane techniczne:
CPU: 2x Motorola 68000; 1x 12.5 MHz, 1x 7.6 MHz
Koprocesor: 3.5 MHz Zilog Z80
RAM: 832 KB
VRAM: 64 KB
ROM: 128 KB
Grafika 320x224, paleta 512 kolorów, 64 jednocześnie na ekranie
Dźwięk: Yamaha YM2612 6 kanałów FM, 4 kanały PSG, układ JVC DSP 1-bitowy DAC
Nośniki: kartridże i płyty CD

1995 - konsola Sega Nomad

Sega Nomad to trzecia próba Segi w zakresie konsol przenośnych. Była to pomniejszona wersja 16-bitowej konsoli Sega Genesis w wersji amerykańskiej, korzystała z takiego samego nośnika - kartridży. Posiadała ponad 3" ekran LCD TFT, który wyświetlał bardzo wyraźny obraz pozbawiony smużenia, ale można ją było również podłączyć do telewizora i grać jednocześnie przez 2 użytkowników. Wszystkie gry, które dostępne są na europejskiego Mega Drive będą również chodziły na Nomadzie, ale nie mogą mieć blokady regionalnej (nie pomoże wówczas nawet przejściówka).
Jako konsola przenośna Nomad nie sprawdzał się najlepiej i od początku sprzedawał się słabo. Jego największymi wadami były duże wymiary, spora waga i bardzo krótki czas pracy na bateriach (specjalności Segi już w Game Gear). Trudno mówić o komforcie i ekonomii, gdy konsola przenośna zużywa 6 baterii AA w ciągu zaledwie 90 minut. Ponadto konsola była zbyt droga i była zgodna sprzętowo z Genesisem tracącym szybko rynek, co powodowało że liczba nowych, atrakcyjnych gier była niewielka. Porażka w USA spowodowała, że konsola nie była sprzedawana w Europie.
Trudny dostęp do konsoli w Europie powoduje, że jest ona łakomym kąskiem kolekcjonerskim. W Wielkiej Brytanii egzemplarze w idealnym stanie i z kompletnym opakowaniem kosztują nawet 150 funtów.

Dane techniczne:

CPU: Motorola 68000, 7.67 MHz
Koprocesor: Zilog Z80, 3.58 MHz
RAM:64 KB, 8 KB bufor dźwięku
VRAM: 64 KB
ROM: 20 KB jednocześnie na ekranie
Dźwięk: Texas Instruments SN76489, generator programowalny 4 kanały + Yamaha YM2612, 6 kanałów FM
Cena początkowa: 180 USD (USA, 1995)

1985 - konsola Sega Master System

Sega Master System (SMS) to 8-bitowa konsola produkowana przez firmę Sega.

Konsola bazowała na innej konsoli firmy Sega - SG-1000 Mark III (która z kolei pochodzi od SG-1000 Mark I i SG-1000 Mark II) – w Japonii Mark III oficjalnie weszła na rynek 20 października 1985, a w nieco zmienionej wersji, już jako Sega Master System zadebiutowała w Stanach Zjednoczonych w czerwcu 1986, rok po wejściu na rynek konsoli Nintendo Entertainment System (NES).

Pomimo, że Sega Master System była konsolą bardziej zaawansowaną technicznie niż NES, nie udało się jej zdobyć porównywalnej popularności, spowodowane to było przede wszystkim późniejszym debiutem Sega Master System, większą liczbą gier dostępnych na NES i ograniczeniami licencyjnymi nałożonymi przez Sega na producentów gier.

W 1988 Sega zdecydowała się wycofać konsolę z rynku amerykańskiego, sprzedając prawa do dystrybucji Sega Master System firmie Tonka, ale dwa lata później, kiedy okazało się, że ich nowe konsole Sega Mega Drive/Sega Genesis sprzedają się nieźle, Sega odkupiła prawa do Sega Master System i po drobnych zmianach konsola ta weszła do sprzedaży jako Sega Master System II znowu bez większego sukcesu komercyjnego.

Firma Tonka nie miała żadnego doświadczenia w dziedzinie domowych gier wideo. Bardzo słabo prowadzony marketing, trudności w pozyskaniu firm piszących gry dla tej konsoli doprowadziły do zmonopolizowania rynku przez konkurenta.

W Europie Sega Master System cieszyła się sporą popularnością. W niektórych krajach Sega sprzedawała tę konsolę aż do 1996, kiedy to została wycofana na rzecz nowego produktu Sega Saturn. W krótkim czasie dla SMS udało się pozyskać takich producentów gier jak Activision, Acclaim, Codemasters, Image Works, Sony, Virgin i wiele jeszcze innych. Krótko po debiucie w 1987 roku Sega Master System stała się najpopularniejszą konsolą w Europie i pozostało tak do czasu, aż na rynku zadomowiły się konsole szesnastobitowe.

Największy sukces komercyjny odniesiono w Brazylii gdzie sprzedawano nie tylko Sega Master System, Sega Master System II, ale także Sega Master System III, a nawet przenośny system Sega Master System IV. Część gier została nawet przetłumaczona na język portugalski. Różne wersje gier na Sega Master System są nadal produkowane i sprzedawane jako kolekcje w formie zintegrowanej z konsolo-dżojstikami.

Dane techniczne:

Procesor: 8-bitowy Zilog Z80, 3 546 893 Hz PAL/SECAM, 3 579 545 Hz NTSC
Grafika: Video Display Processor bazowany na układzie Texas Instruments TMS9918:
o 32 kolory z palety 65
o Rozdzielczość - 256x192 i 256x224, w wersji PAL/SECAM także 256x240
Dźwięk: Texas Instruments SN76489
o Czterokonałowy, monofoniczny generator dźwięku z zakresem 4 oktaw
o Jeden generator białego szumu
ROM: 64 kbit (8 KB) do 2048 kbit (256 KB) w zależności od gry
RAM: 64 kbit (8 KB)
Wideo RAM: 128 kbit (16 KB)

Dodatkowe parametry:
sprzętowe przewijanie ekranu (prawo, lewo, dół, góra)