30 lat Pac-Mana - najpopularniejszej gry na świecie

Pac-Man, kultowa gra zręcznościowa (w Japonii Puck-Man), stworzona przez firmę Namco, obchodzi w 2010 roku 30 lat.

Początkowo gra została wydana na automaty arkadowe, stopniowo była konwertowana na platformy: Atari, Commodore 64, Sega, Nintendo i inne, a później również na PC-ty.

Dla przypomnienia: gracz kieruje tytułowym Pac-Manem, przypominającym żółtą kulkę lub pizzę widzianą z góry, poprzez labirynt, zjadając po drodze małe kulki i będąc gonionym przez ich groźnych strażników ;-) (różowego - Pinky, błękitnego - Inky, czerwonego - Blinky i pomarańczowego - Clyde). Na planszy znajdują się również większe kulki, które na krótki czas odstraszają przeciwników i pozwalają na ich zjedzenie przez Pac-Mana. Co pewien czas na środku planszy pojawia się bonusowy owoc, za zjedzenie którego przyznawana jest dodatkowa premia punktów.

Z Wikipedii: Rekord świata w tej grze, który jest nie do pobicia (ze względu na błąd w programie uniemożliwiający dalszą rozgrywkę), gdyż stanowi maksymalną liczbę osiągalnych punktów, ustanowił 3 lipca 1999 Billy Mitchell. Wynosi on 3,333,360 punktów (wszystkie 255 plansz). Dokonał tego w ciągu 6 godzin. Podczas bicia rekordu Pac-Man zjadł wszystkie kulki, specjalne kulki, wszystkie przestraszone duszki i premie w postaci owoców. Nie stracił przy tym ani jednego życia.

Kalkulator TI-83 kontra Commodore 64

Zapewne nie wiecie, że kalkulator Texas Instruments TI-83 ma większą siłę przetwarzania grafiki niż słynny komputer domowy Commodore 64. Co ciekawe, jego możliwości programistyczne umożliwiają nawet tworzenie niektórych gier w Basicu bardzo podobnych do tych z C64.
Warto zajrzeć na stronę http://www.ticalc.org/, na której można obejrzeć, co potrafią współczesne kalkulatory programowalne.

Amiga - ogromna baza zdjęć i opisów w internecie

Na stronie:

http://amiga.resource.cx/index.html#topics

znajduje się wspaniała baza wszystkich modeli Amigi z interesującymi zdjęciami, objaśnieniami oraz mnóstwem kart rozszerzeń i udoskonaleń do tej wspaniałej serii komputerów. Gorąco zachęcam do czytania !!!

1984 (1986) - komputer Commodore 64 (Golden Jubilee) Goldene Edition

W latach 1984 (w USA) i w Niemczech w 1986, firma Commodore International świętowała sprzedaż milionowych maszyn serii C64 wprowadzając specjalną wersję Golden Jubilee.
Wnętrza tych maszyn sa identyczne z normalnymi, za wyjątkiem złotej obudowy i pamiątkowej tablicy, do której były przymocowane maszyny.
W 1986 roku w Niemczech Commodore Buromaschinen GmbH wyprodukowało w ten sposób 200 komputerów, numerowanych od 1,000,000 do 1,000,199. Na ozdobnej tabliczce znajdował się napis:
GOLDENE EDITION
aus Anlass des 1.000.000sten
C64 in Deutschland
5. Dezember 1986
Komputery są obecnie rarytasami kolekcjonerskimi, z racji ich niedostępności i są bardzo trudne do kupienia.

1982 - komputer Commodore B128-80 (CBM 610, CBM-II)

To mógł być piękny komputer - dobrze zaprojektowany i ładnie wykonany. Commodore B128-80 (nazywany również C128-80) miał być następcą popularnego modelu PET. Literka B w nazwie oznaczała zastosowania biznesowe, a więc poważne wyzwanie dla firmy. Produkowano też modele z literką P w nazwie - oznaczające zastosowania osobiste
Powstało kilka modeli, w różnych konfiguracjach wzorniczych i sprzętowych. Wszystkie urządzenia z tej serii korzystały z tych samych urządzeń peryferyjnych.
Miały, bo system nie odniósł sukcesu i prawie nikt już dziś o nim nie pamięta. Firma łączyła z komputerami tej serii duże nadzieje; powstało też wiele reklam prezentujących ich planowane opcje, np. instalacja drugiego CPU dla zgodności z MS-DOS i CP/M.
Podczas prezentacji komputerów ogłoszono następujące modele: P500 Professional Computer za 995 USD (nigdy nie wdrożony do produkcji seryjnej) i B700 Business Computer za 2,995 USD. Po kilku miesiącach zaprezentowano model B128 w cenie 1,695 USD. Wówczas zmieniono numerację serii. Model B700 stał się BX256 z płytą procesora 8088 i wbudowanymi dwoma napędami dysków elastycznych (prawdopodobnie nigdy nie wdrożone do produkcji seryjnej ze względu na problemy techniczne z płytą 8088).
Ze względu na problemy techniczne i opóźnienia produkcyjne, komputery sprzedawały się kiepsko, stąd decyzja o ich wycofaniu z rynku w niecały rok od uruchomienia produkcji.
Za to komputery domowe serii VIC-20 i C64 sprzedawały się wyśmienicie, ale to już inna historia ...

Dane techniczne:
CPU: MOS 6509, 2 MHz
RAM: 128K, 256K maks.
Dźwięk: 3 głosy
Grafika: 80 X 25, 2 kolory
OS: BASIC 4.0+ w pamięci ROM

1982 - komputer Dragon 32 i Dragon 64

Dragon, były to 8-bitowe komputery firmy Dragon Data Limited, oparte na procesorze Motorola MC6809E i sprzedawane w 2 wariantach: Dragon 32 (wersja podstawowa, 32 KB RAM) i Dragon 64 (64K RAM, port szeregowy, inne mało istotne zmiany). Konstrukcja obydwu była wzorowana na Tandy TRS-80 Coco (Color Computer). Większość urządzeń peryferyjnych firmy Tandy była kompatybilna z Dragonami, lecz ROM i wypoażenie tych komputerów różniły się na tyle, że nie można było mówić o całkowitej zgodności (np. brak w Dragonie portu równoległego i dostosowane układu wideo do standardu PAL).
Komputer był znany w Polsce dzięki publikacji opisu w Młodym techniku. W Wielkiej Brytanii nie wygrał z ZX Spectrum i Commodore C64, gdyż miał mniejsze możliwości graficzne oraz problemy ze standardowym wyświetlaniem małych liter.
Komputer miał jednak również zalety - dużą i solidną obudowę oraz płytę główną o wysokiej jakości wykonania. Jego możliwości obliczeniowe były również lepsze od konkurencji. Jednak rynek w tamtym okresie był zainteresowany przede wszystkim możliwościami graficznymi, a tu było już gorzej.

Dane techniczne:
CPU: Motorola MC6809EP, 0,9 MHz
Koprocesor wideo: Motorola MC-6847 Video Display Generator
RAM: 32 KB (64 KB w Dragon 64)
ROM: 2 x 8 KB lub 16 KB EPROM z Microsoft Extended BASIC
Gradika: tekst - 32 x 16, wideo - kilka trybów, maks: 256 x 192 (2 kolory), paleta 8 kolorów
Dźwięk: 1 kanał, 5 oktaw w Basic-u; 4 kanały, 7 oktaw w assemblerze
Wymiary / waga: 38 x 32.5 x 9.7 cm / 2.1 kg

1979 (1982) - komputer Atari 400, Atari 800

Atari 400 i 800 były pierwszymi komputerami domowymi wykorzystującymi specjalizowane koprocesory do obsługi funkcji graficznych, podobnie jak w późniejszych modelach innego producenta: Commodore 64 i Amiga (zarówno Atari 400/800 jak Amiga zostały zaprojektowane przez Jaya Minera).
Miały wiele trybów graficznych, dużą paletę kolorów i dobre parametry dźwięku. Modele 400 i 800 różniły się następującymi elementami:
- klawiaturą (membranowa i normalna)
- liczą gniazd kartridży (1 kontra 2)
- pamięcią RAM (16 KB kontra 48 KB)
Pierwsza wersja Atari 400 miała tylko 8 KB pamięci RAM, co szybko poprawiono.
Atari 400 miał w firmie nazwę kodową "Candy".
Wielu użytkowników skarżyło się na kiepską jakość klawiatury w modelu 400, stąd na rynku pojawiło się wiele rozszerzeń sprzętowych zastępujących ją. Producent wyposażył zresztą porty dżojstika w komunikację dwukierunkową, dzięki czemu była możliwość sterowania komputerem urządzeń zewnętrznych.
Komputer miał dobry układ dźwiękowy POKEY. Dzięki niemu można było również realizować syntezę głodu. Sam układ uczestniczył również do generowania sygnałów dla potrzeb pamięci masowych.
Komputer był protoplastą słynnej rodziny XL i XE. Na Allegro można nabyć sprawne egzemplarze w cenie kilkuset złotych, choć o takie w stanie idealnym jest trudno.

Dane techniczne:

CPU: 6502, 1.79 Mhz
Koprocesory: ANTIC (wideo), CTIA / GTIA (wideo), POKEY (dźwięk, I/O), PIA 6810 (I/O)
RAM: 8 KB lub później 16 KB
ROM: 10 KB
Grafika: tekst 40 x 25, kilka trybów graficznych, maks: 320 x 192, 16 kolorów w 8 poziomach intensywności (lub 16 z układem GTIA zamiast CTIA)
Dźwięk, 4 kanały, 3.5 oktawy
SOUND 4 voices, 3.5 octaves
System: 400/800 OS w pamięci ROM
Cena poczatkowa: 500 USD (USA)

1983 - komputer Timex Sinclair 1500

Timex Sinclair 1500, to komputer osobisty będący rozbudowaną wersją komputera Timex Sinclair 1000 (TS-1000). Istotną różnicą w stosunku do wersji TS-1000 jest zmieniony wygląd obudowy, który przypomina ZX Spectrum, będąc jednak srebrnego koloru oraz powiększona ilość pamięci RAM.
Dla niewtajemniczonych Timex Sinclair 1500 to Sinclair ZX-81 w nowej obudowie z 16 KB pamięci RAM.
Komputer ZX-81 sprzedawany w USA nosił nazwę TS-1000 (z 2 KB RAM zamiast 1 KB w oryginalnym modelu). Ponieważ jego sprzedaż zaczęła spadać, a na horyzoncie pojawiło się już ZX Spectrum (w USA miało być sprzedawane jako TS-2000, ale skończyło się na fazie przedprodukcyjnej), trzeba było jakoś upchnąć klientom przestarzały produkt. Dlatego zwiększono fabrycznie pamięć i dodano lepszą klawiaturę od ZX Spectrum, dzięki czemu pozbyto się dwóch najczęstszych problemów użytkowników. Obudowa została pomalowana dla odróżnienia od dawcy na kolor srebrny, pozostawiono w niej nawet miejsce na głośniczek, choć ZX-81 nie obsługiwał dźwięku !
Dokładając rozszerzenie 16 KB z oryginalnego ZX-81 mogliśmy się cieszyć Timex-em 1500 z 32 KB pamięci RAM - pełen odjazd.
Były jednak drobne zmiany w stosunku do ZX-81:
- poprawiono ROM
- można było wykorzystać wyłącznie rozszerzenie pamięci 16 KB RAM pack (1016)
- pojawił się wybór kanału w modulatorze - 2 lub 3
- płyta główna została fabrycznie wyposażona w pamięć 16 KB, wszystkie układy pozbawiono podstawek
Mimo starań producenta komputer sprzedawał się kiepsko. Był przestarzały i miał silnego konkurenta - Commodore 64.

Dane techniczne:
CPU: Zilog Z80A, 3.5 MHz
RAM: 16 KB
ROM: 8 KB
Grafika: 32 x 24 (tekst), 64 x 44 (semigrafika), 2 kolory
Brak dźwięku
Wymiary: 23 x 14,4 x 3 cm / 0,55 kg
Cena: 79.95 USD (USA, 1983)

1990 - konsola Commodore C64 GS

Commodore 64 Game System (często skracany do C64 GS) był konsolą do gier opartą na konstrukcji domowego komputera Commodore 64. Był wypuszczony na rynek w grudniu 1990 (oczywiście przed Świętami) jako konkurent na dynamicznie rozwijającym się rynku konsol domowych. Był dostępny wyłącznie w Europie i trudno nazwać go sukcesem handlowym.
Technicznie był to normalny C64 pozbawiony klawiatury i części interfejsów. płyta główna była taka sama jak w wersji C64 G (BN/E), nie wycięto tylko otworów w obudowie (sic!). W komplecie, w cenie 99,99 funtów (konsolę sprzedawano oficjalnie wyłącznie w Wielkiej Brytanii i Danii) nabywca otrzymywał dodatkowo kartridż zawierający 4 różnorodne gry (Fiendish Freddy, Flimbo's Quest, Klax, International Soccer) i pojedynczy dżojstik kiepskiej jakości. Gra International Soccer była przerobiona w stosunku do wersji klawiaturowej na użytek konsoli tak, by nie trzeba było korzystać z klawiszy funkcyjnych, a wyłącznie z dżojstika.
Commodore udało się wyprodukować około 80.000 egzemplarzy konsoli, z czego sprzedano tylko 25%. Część egzemplarzy została później zdemontowana i wyprodukowano z nich pełnowartościowe C-64, które sprzedawało się nadal dobrze mimo ośmiu lat na rynku.
Dla kolekcjonerów jest to obecnie wielki rarytas, bardzo trudny do zdobycia, szczególnie w pełnej, nienaruszonej wersji. W Polsce praktycznie niedostępny.
Kolejnym chybionym pomysłem Commodore opartym na C64 był MAX Machine z 1982 roku, który jednak był mocno okrojony pod względem możliwości do pierwowzoru, co prawie natychmiast wykluczyło go z rynku.
Prawdopodobnie po wymianie pamięci ROM konsola stawała się pełnowartościowym C64, włącznie z obsługą urządzeń zewnętrznych.

Dane techniczne:

Procesor: 8510 0,98 MHz
Koprocesor: VIC-II (video), SID (dźwięk)
Pamięć RAM: 64 KB
Pamięć ROM: 20 KB
Grafika: maks. 320 x 200, paleta do 16 kolorów
Dźwięk: 3 kanały po 6 oktaw, generator szumów
Porty I/O: 2 dżojstiki, kartridż, RGB wideo, klawiatura, TV
Cena po wprowadzeniu na rynek: 99,99 Funtów

Przyczyny porażki rynkowej:

Słaby dostęp do peryferiów i oprogramowania - mimo zgodności z C64, ze względu na brak klawiatury wiele gier działało błędnie.
Konkurencja ze strony C64, który użytkownicy traktowali jako konsolę.
Przestarzała technologia, 8-bitów to za mało by zdobyć rynek zdominowany przez 16-bitowce.
Brak cech wyróżniających - 100% zgodność funkcjonalna z C64
Nasycony rynek konsolowy - trudno przyćmić sukcesy Nintendo i Sega tak niedopracowanym produktem

1980 - komputer Commodore VIC-20, VC20, VIC-1001

Komputer domowy, produkowany przez firmę Commodore. Był pierwszym szeroko dostępnym komputerem domowym, którego liczba sprzedanych sztuk wyniosła ponad milion egzemplarzy.
Obudowa komputera była później używana w pierwszej wersji Commodore 64 i później w nieudanym Commodore 16. VIC-20 został wprowadzony do sprzedaży w czerwcu 1980, 3 lata po pierwszym komputerze firmy Commodore - PET. Jego pierwotna nazwa, podana podczas pierwszej oficjalnej prezentacji na targach Computer Electronic Show, to "MicroPET".
Nazwa maszyny tak naprawdę raczej nic nie znaczyła. Miała być czytelna dla kupujących. Ponieważ skrót VIC w Niemczech negatywnie się kojarzył, zmieniono nazwę na VC. Nazwa japońska była zapewne bardziej przyjazna dla mieszkańców tego kraju ;-). Inna teoria głosi, ze VIC w nazwie odnosił się do wbudowanego układ muzyczno-graficznego VIC-I (Video Interface Chip).
Komputer trafił na półki sklepowe w maju 1981 roku w bardzo atrakcyjnej cenie 299 USD. W komputerze zastosowano ten sam mikroprocesor 6502 oraz ten sam interpreter Basic-a, co w serii Commodore PET.
Komputer był produkowany do 1985 roku, odniósł duży sukces rynkowy, a w szczytowym okresie produkcji z taśm Commodore schodziło ponad 9000 sztuk VIC-20 dziennie.
Komputer był prosty, ale niedrogi. Oprogramowanie do niego również było bardzo proste, a jego próbki można bez problemu obejrzeć na wideo w serwisie Youtube, do czego serdecznie zachęcam.
Dziś egzemplarze kolekcjonerskie komputera i kartridży cieszą się sporym zainteresowaniem zbieraczy.

Dane techniczne:
Procesor: MOS 6502A 1 MHz
Układ dodatkowy: VIC-I (6560) - grafika i dźwięk
Pamięć RAM: 5 KB (dostępne rozszerzenia zewnętrzne do 32 KB)
Pamięć ROM: 16 KB z prostym interpreterem BASIC-a
Grafika: 176x184; tekst: 23 x 22; kolory: 8 dla znaków, 16 kolorów tła
Dźwięk: 3 głosy / 3 oktawy
Porty: dżojstik, port użytkownika, szeregowy, kartridż, RGB wideo, magnetofon
System: Commodore Basic V2
Zasilanie: zewnętrzny zasilacz, 18W
Wymiary: 167 x 175 x 40 mm

Jednocześnie z wprowadzeniem modelu VIC-20 na rynek, firma Commodore zaczęła pracować nad jego następcą. Opracowano nowy układ graficzny - VIC II. Umożliwiał on wyświetlanie kolorowej grafiki w wysokiej rozdzielczości i generowanie "sprite'ów". Jednak prawdziwym osiągnięciem było opracowanie wyspecjalizowanego układu syntezatora dźwięków - SID. Nowy komputer miał również posiadać pamięć zwiększoną do 64 KB. W ten sposób projekt przerodził się w słynnego Commodore 64.