Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pamięć bębnowa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pamięć bębnowa. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 7 kwietnia 2009

1983 - komputer Apple Lisa


Apple Lisa Lisa miała kontynuować sukces odniesiony przez Apple II. Została wprowadzona na rynek w 1983 roku Lisa i nazwana od imienia pierwszej córki Steve'a Jobsa, bądź oficjalniej jako skrót od "Local Integrated Software Architecture". Projekt Lisa został zapoczątkowany w 1978 roku i powoli przeobraził się w potężny na tamte czasy komputer osobisty, pierwszy z zaawansowanym Graficznym Interfejsem Użytkownika (GUI) i sterowany myszką.
Lisa, kosztująca w dniu premiery aż 10 tys. USD, była oparta o procesor Motorola 68000 o częstotliwości pracy 5 MHz, miała cały 1 MB RAM-u (pamiętajmy, że powszechnie dostępne komputery domowe w tym czasie miały najczęściej 48-64 KB pamięci RAM). Pierwsza Lisa miała także dwie dwustronne stacje dyskietek 5,1/4 cala. Napędy te wymagały specjalnych nośników z dwoma otworami pozycjonującymi. Opcjonalnie można było nabyć zewnętrzny dysk twardy Apple ProFile o pojemności 5 MB, oryginalnie zaprojektowany dla Apple III. Późniejsze modele Lisa 2 (krótki opis poniżej) używały pojedynczej stacji dyskietek 3,1/2 cala i opcjonalnie wewnętrznego dysku twardego o pojemności 5 lub 10 MB. W 1984 roku, w czasie kiedy oficjalnie został zaprezentowany Macintosh, Apple ogłosił, że dostarczy darmowe dyski twarde o pojemności 5 MB wszystkim posiadaczom Lisy 1 - bez dysku twardego trudno było efektywnie pracować w środowisku graficznym.
Apple próbował reanimować system wypuszczając model Lisa 2, za połowę ceny pierwszej wersji, z napędem dyskietek 3,1/2" o pojemności 400 kB, 2 MB RAM i twardym dyskiem do 10 MB. W styczniu 1985 Lisę 2 przemianowano na Macintosh XL i wyposażono w emulator programowy pozwalający uruchomić na Lisie system MacOS i pakiet biurowy MacWorks. Rok później komputer wycofano z oferty.

Dane techniczne:

Procesor: Motorola 68000, około 5 MHz
Pamięć RAM na płycie: 512 kB
Maksymalna pamięć RAM: 2 MB
Pamięć ROM: 16 kB
Sloty rozszerzeń: 3
Pamięć masowa: 2 wbudowane napędy dyskietek 5,1/4" 871 KB, zewnętrzny twardy dysk 5 MB
Obraz: wbudowany monitor cz-b 12" 720x360
Dźwięk: układ typu Continuously Variable Slope Demodulator (CVSD)
Pobór mocy: 150 W
Cena początkowa: $9 995

Firmy wybierały tańsze IBM PC, które już wtedy zaczynały dominować na rynku komputerów w firmach. Dla użytkowników prywatnych komputer był za drogi i miał zbyt ubogą bazę programów. Lisę wycofano w sierpniu 1986 roku. Tańszy Macintosh stał się w tym czasie wielkim hitem.

czwartek, 19 marca 2009

1973 - cud techniki - dysk Winchester


Ten podzespół komputera przetrwał kilka technologicznych rewolucji. Mowa, oczywiście, o twardych dyskach, których zasada działania niewiele zmieniła się od momentu ich powstania.
Protoplastą współczesnego dysku twardego była pamięć bębnowa. W 1956 roku zadebiutował profesjonalny dysk IBM RAMAC 350 (ang. Random Access Method of Accounting and Control), wykorzystujący pięćdziesiąt talerzy o 24-calowej średnicy. Do zapisu i odczytu służyły dwie głowice, przymocowane do ramion, które zapewniały dostęp do miejsc znajdujących się bliżej i dalej od osi obrotu. Całość była duża i ciężka i miała pojemność zaledwie 5 MB.
IBM przedstawił prototyp pamięci dyskowej typu Winchester o pojemności 5 MB w 1973 roku. Dyski miały średnicę zaledwie 5,25 cala. Niezwykle krótki czas dostępu do danych uzyskano przez bardzo dużą prędkość obrotów (10000 obr/min) i unoszącą się na poduszce powietrznej głowicę.
Właściwie nazwa Winchester dotyczy pamięci dyskowej IBM 3340. Oznaczenie "3340" ktoś bystry skojarzył z kalibrem szybkostrzelnego karabinu Winchestera z czasów podboju Dzikiego Zachodu - 33 to kaliber, a 40 to wagomiar pocisku (40 kul z funta ołowiu).
W stosunku do wcześniejszych rozwiązań, w dysku Winchester wprowadzono kilka nowatorskich zmian. Silnik krokowy, napędzający dotąd głowice odczytu i zapisu, zastąpiono rozwiązaniem z cewką, przypominającym układ magnetodynamiczny stosowany w głośnikach. Równie ważne było wprowadzenie systemu korekcji błędów, który pozwalał na używanie talerzy z niewielkimi nieprawidłowościami na powierzchni.